Bericht van de burgemeester aan alle Teylingers

1 april

In deze heftige tijden laten we ook verbondenheid en saamhorigheid zien. Je staat er niet alleen voor!

Teylingen, 1 april 2020

Beste Teylingers,
Het coronavirus vraagt tijdelijk een andere leefwijze van ons allemaal. Dat vraagt veel van ons en is op z’n zachtst gezegd wennen. Toch krijg ik de indruk dat het steeds beter lukt om ons aan de leefregels te houden. Gezinnen vinden samen een ritme, tussen de digitale lessen en online vergaderingen door. Op straat houden we afstand. Is het maximum aantal klanten van een supermarkt bereikt, dan vormt zich op de stoep een keurige rij waarbij iedereen de anderhalve meter in acht neemt. 

Handen geven of elkaar omhelzen lijkt iets uit een vorig leven. Als je het in een film of serie ziet gebeuren, kijk je er gealarmeerd naar. Het is goed dat we erin slagen om ons aan te passen. Toch wil ik wel even stilstaan bij die gedwongen afstand. Mensen zijn sociale wezens, we zoeken elkaar graag op. Dat dit nu niet kan, is zwaar. 

Zeker in deze onzekere tijden willen we eigenlijk maar één ding: dicht bij elkaar zijn. We missen onze contacten. Zelf heb ik dat ook: gewoonlijk ben ik regelmatig op pad in onze dorpen en spreek ik met inwoners en ondernemers.

De meesten van ons kunnen zich met enige moeite aanpassen. Ingrijpender zijn de maatregelen voor de bewoners van verpleeg- of verzorgingshuizen, de gehandicaptenzorg of psychische zorg. Zij mogen tijdelijk geen bezoek meer ontvangen, terwijl gezelschap, steun en afleiding juist zo welkom zouden zijn. Voor familie en vrienden is dat ook zwaar: zij zouden maar wat graag even langsgaan, even checken hoe het gaat. 

Ook mensen die ziek zijn, worden verplicht zich af te sluiten van de buitenwereld. Het is goed te beredeneren dat dit beter is voor de gezondheid van ons allemaal. Maar als een zieke in de laatste levensfase belandt of overlijdt – ook al is het geen gevolg van het coronavirus – betekent dit dat we op een andere manier afscheid moeten nemen. Opnieuw op afstand. Dat gaat mij aan het hart.

In deze heftige tijden signaleer ik dat er ook verbondenheid en saamhorigheid opborrelt. Een warm en krachtig gevoel van solidariteit, het besef dat we het samen moeten bolwerken. We zijn meer op onszelf aangewezen, tegelijkertijd zitten we wel met z’n allen in hetzelfde schuitje. We voelen ons misschien alleen, zo af en toe, maar uiteindelijk zijn we toch samen. Ik geloof oprecht dat we alleen samen hier weer bovenop komen.

Laten we met elkaar het beste maken van deze situatie en uitzoeken wat we voor een ander kunnen betekenen. Hoe we binnen ons gezin aandacht kunnen geven aan elkaar. Hoe we op andere manieren contact kunnen leggen met mensen waarvan we weten dat ze alleen zijn. Even skypen met oma, dan ziet ze tóch je gezicht. Een kaartje sturen naar iemand. Een boodschap meenemen voor een oude buurman. 

Het is ongelofelijk welke creativiteit ik zie bij mensen! Kinderen maken tekeningen op de stoep van het verzorgingshuis, volwassenen zetten er een bos tulpen voor de deur. Voor mensen in seniorenwoningen wordt er gezongen in de binnentuin. Het zijn warme, lieve initiatieven, die ontstaan vanuit verbinding. 

Aan de verspreiding van dit virus kunnen we alleen iets doen door afstand te houden en zo gezond mogelijk te leven. Het dapperste wat we nu kunnen doen, is het leven te accepteren zoals het komt. En van elke dag weer een zo mooi mogelijke dag te maken, voor onszelf en voor de ander.
Alleen samen lukt het ons!

Burgemeester Carla G.J. Breuer
 

Ga naar het begin